ತಾಯ್ತನದ ಬಳೆ …


ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಮಗು, ತನ್ನ ಹಡೆದ ತಾಯಿಗೆ ಕೊಡುವ ಸಂತೋಷ ಈ ರಚನೆಯ ವಸ್ತು.

ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಗೆ ನನ್ನ ಸ್ವಾಗತವಿದೆ …

Aa divyateya tunukaagi bandihe

  1. Prasad
    September 23, 2013 at 1:46 PM

    ಧನ್ಯತೆಯ ಕವಿತೆ. ಸರಳ ಸುಂದರ.

    • September 23, 2013 at 1:59 PM

      ನಿಮ್ಮ ಕಮೆಂಟ್ ನಿಂದ ಧನ್ಯತೆ ನನ್ನಲ್ಲಾಯಿತು🙂 ತುಂಬಾ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್

  2. September 23, 2013 at 2:08 PM

    ತಿನ್ನಲಾರದ ಹಣ್ಣಿನ ಬಣ್ಣಿಸಲು ಪದಗಳು ಸಾಲದು,ನಿಮ್ಮ ಕವಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮೂಡಿಬಂದಿದೆ.ಆಗತಾನೆ ಮನೆಗೆ ಪುಟ್ಟ ಕಂದ ಬಂದವರು ವರ್ಣಿಸುವಂತಿದೆ, ಏನಾದ್ರೂ ಸುದ್ದೀ??

    • September 23, 2013 at 2:12 PM

      ಹ ಹ ಹ … ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಯಾರಿಂದಾದರೂ ಬರಬಹುದೆಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದೆ🙂
      ಇದೊಂದು ಯೋಚನಾಲಹರಿಯ ಸಾಲುಗಳಷ್ಟೇ.
      ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಮಾನಕ್ಕೆ ವಂದನೆ …

      • September 24, 2013 at 11:58 PM

        ಎಳೆಯ ಕಂದಮ್ಮಗಳ ಒಡನಾಟದ ಸುಖ ಎಷ್ಟು ಸವಿದರೂ ಸಾಲದು. ಆ ನೋಟ, ಆ ಮಾತು, ಆ ಸ್ಪರ್ಷ, ಆ ನಗು, ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ಮುದ ನೀಡುವುದು. ಆ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾವು ಎಷ್ಟು ಸ್ವಾರ್ಥಿಗಳಾಗುತ್ತೇವೆಂದರೆ, ಮಕ್ಕಳು ಬೆಳೆದಂತೆ ಇನ್ನು ಆ ಸುಖ ನಮಗೆ ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದು ಕೊರಗುತ್ತೇವೆ.

  3. September 23, 2013 at 4:15 PM

    ತಾಯ್ತನ ಒಂದು ಅನಿರ್ವಚನೀಯ ಬದುಕಿನ ಆಯಾಮ. ನನ್ನ ನಾದಿನಿಗೆ ಪಾಪುವಾದ ನಂತರ ಅವಳಲ್ಲಿ ಆದ ಬದಲಾವಣೆಗಳು, ಆ ನಿಖರತೆ, ವೇಗ, ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ನಯ ನಾನು ಮರೆಯಲಾರೆ. ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಕವನ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪುಳಕವನ್ನು ಉಂಟು ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ತಾಕತ್ತಿದೆ ಅಂತಲೇ ಅರ್ಥ. ಈ ಕವನ ನನಗೆ ಪುಳಕ ತರಿಸಿತು.

    • September 23, 2013 at 4:22 PM

      ಆ ಮುದ್ದು ಮಗುವಿನ ಇರುವಿಕೆ ಹೇಗೆ ಪುಳಕ ಹುಟ್ಟಿಸುವುದೋ ಅಂತಹ ಒಂದು ಪುಳಕದ ರಿಪ್ಲೈ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ. ನಿಮಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು …

  4. September 23, 2013 at 4:32 PM

    ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಸರ್ ಕವಿತೆ.. ತಾಯ್ತನ ಅನುಭವವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ಬರೆದಂತ ಸಾಲುಗಲು.

    • September 23, 2013 at 4:42 PM

      ಸುಗುಣ ರವರೆ ನಿಮ್ಮ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ಮತ್ತು ಅನಿಸಿಕೆಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

  5. September 23, 2013 at 10:25 PM

    ಪ್ರಿಯ ಬದರಿಯವರೆ, ಕವಿತೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಇದೆ.
    ನನ್ನಗೆ “ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಆ ನಿನ್ನ ಹಠ” ಕ್ಕಿಂತ “ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳೆಂಬ ಆ ನಿನ್ನ ಹಠ” ಸರಿ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ !!!

    • September 24, 2013 at 11:23 AM

      ನಮಸ್ತೆ ರಾಜೇಶ್,

      ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆ ನನಗೆ ಸರಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ.
      ಆ ಪ್ರಯೋಗವೂ ಹೊಂದಿಕೆ ಆಗುತ್ತದೆ.
      ಸಾಲು ಸಾಲು ಓದಿ, ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಮುಂದಿಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ವಂದನೆ ಸರ್.

      • September 24, 2013 at 10:16 PM

        ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಬದರಿ…..

  6. September 24, 2013 at 11:59 PM

    ಎಳೆಯ ಕಂದಮ್ಮಗಳ ಒಡನಾಟದ ಸುಖ ಎಷ್ಟು ಸವಿದರೂ ಸಾಲದು. ಆ ನೋಟ, ಆ ಮಾತು, ಆ ಸ್ಪರ್ಷ, ಆ ನಗು, ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ಮುದ ನೀಡುವುದು. ಆ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾವು ಎಷ್ಟು ಸ್ವಾರ್ಥಿಗಳಾಗುತ್ತೇವೆಂದರೆ, ಮಕ್ಕಳು ಬೆಳೆದಂತೆ ಇನ್ನು ಆ ಸುಖ ನಮಗೆ ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದು ಕೊರಗುತ್ತೇವೆ.  (ಆಗ ಮತ್ತೊಂದು ತಿನ್ನಲಾರದ ಹಣ್ಣನ್ನು ಬಯಸುವಷ್ಟು ಮನವು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಯೋಚನಾಲಹರಿಯನ್ನು ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕು ತರಬಹುದಲ್ಲವೆ ಬದರಿಯವರೆ)

    ________________________________

    • September 25, 2013 at 11:54 AM

      ಒಹ್ ! ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಸರ್. ಯಾರು ಬೇಕಾದರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಯೋಚನಾಲಹರಿಯನ್ನು ಕಾರ್ಯ ರೂಪಕ್ಕೆ ತರಬಹುದು🙂
      ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಓದಿ, ಭಾವಪರವಶರಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ವಂದನೆ ಸರ್ …

  1. No trackbacks yet.

ನಿಮಗೇನು ಅನಿಸಿತು ... Please Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: